Overzicht evenementen

No events

2007-08 Edam (2) Marieholmkampioenschap

De Stempel

Klik hier voor de foto's

De uitnodiging van Kees-Willem Venema om een lang weekend met hem te gaan wedstrijdzeilen sprak mij bijzonder aan. Nog wel de Nederlandse kampioenschappen! Zo,zo. Het was was alweer een hele tijd geleden dat we gezamenlijk wat boeien hadden gerond, en dan nog wel in een totaal ander type boot. Open catamarans, en toen daar net de reachers erin kwamen gingen wij er net uit. Persoonlijk had ik ruim 30 jaar geleden een aantal wedstrijden mee mogen varen op het windekind, een draak, en daar de spinnaker mogen vasthouden, als we aan boord stapten. Grote indruk maakte toen de heer Imhoff, die voer volledig buiten het veld om, langs de wal, en kwam met grote voorsprong aan de finish. Na een kort onderzoek en zijn welwillende uitleg bleek dat dit mogelijk was door het aanlandige windeffect dat ’s middags kan optreden. In mijn geheugen leek dit zo rond 16:00 uur te zijn, dit Marienholm-weekend bewees Dolf Blusse, met de boot Anne, heel geraffineerd dat dit al eerder op de middag plaats kan vinden.

Alles was rond, wij doen mee, Kees-Willem maakt de boot tip-top in orde, loopt de kist met reserveonderdelen na en vult die bij waar nodig, doet ditzelfde met de gereedschapskist en al het andere wat je ooit nodig kan hebben. De proviand was al behoorlijk op orde, voldoende voor een overtocht naar Engeland…(Henk)…, maar werd door beide personen nog eens aangevuld met bijvoorbeeld wijn en warme worsten (niet als combinatie bedoeld!). Ondergetekende, gewend aan een waterbed en zelfs dan nog geen makkelijke slaper, nam nog een extra matras mee, slaapzak en een hoofdkussen. Kussens genoeg aan boord; rugkussens, vooronderkussens, binnen- en buitenkussens (kapok), stootkussens en kussen van onze vriendingen (voor onderweg). Ondanks dat, bleek achteraf, had ik tussen een krant onder de brug nog beter geslapen. Kees-Willem is behept met het jaloersmakende vermogen om onder alle omstandigheden als een blok in slaap te kunnen vallen.

Deel van de organisatie was om de boot op tijd in Edam te krijgen. Hoe de auto’s te ruilen en wisselen, want de donderdag ervoor kon ik hem erheen brengen samen met mijn vriending. Haar ervaring op zeilgebied bestond uit een tocht op een platbodemachtig charterschip en 2x met de Hølm op rustige, zeer mooie dagen . Echter, deze donderdag was niet bepaald windstil en zelfs dubieus of dit wel ideaal was voor een novice waarbij het vertrouwen op zeilgebied eerder is verstoord dan gewonnen, dus moet je wel eens toegeven waar je dat liever niet deed. Alle zeilen aangeslagen en klaar om zo gehesen te worden, voeren we op de motor de haven Muiderzand bij Naarden uit, richting Edam. Met de wind op de kop en draaiwinden van de Hollandse Brug bleven de zeilen paraat. Eenmaal onder de brug door moesten de zeilen, of minstens 1 zeil, worden gehesen om wat druk op de boot te krijgen zodat deze wat rustiger zou liggen. Dit voorstel vertrouwde zij niet zo en wilde ook niet sturen of hijsen. Begrijpelijk met die ervaring, ik vond het al bewonderenswaardig dat ze mee ging. Dus met top en takel tegen de wind in verder op de motor. Bulderende golven braken over het voordek en de wind floot door het want. De boot voelde als een rodeopaard terwijl ik haar door de vaargeul richting Uitdam stuurde. Ondertussen rustig en vriendelijk zwaaiend naar andere zeilers die genoten van deze dag. Het vooruitzicht dat ik na het ronden van Marken dwars op de golven zou komen te liggen, zonder druk in enig zeil, met een brullende motor, deed mij reeds genieten. Echter, verstand zegevierde en ik besloot dat Uitdam ons aangepast doel zou worden. Ik verbaasde me niet over mijn vriending haar spontane goedkeuring. Na 2,5 of misschien wel 3 uur dansen over de golven waren we bij Uitdam. Bijna. Echt bijna. Om het toch nog wat spannend te maken begint de motor te sputteren. En omdat we zo dichtbij waren dacht die motor ik hou er maar gelijk mee op. De spanning was dus van korte duur. Goede raad was simpel, een juiste golf uitgezocht, een ferme zwiep en voor top en takel richting Naarden. Later nog wat zeil bijgezet en binnen een half uurtje later lagen we voor de ingang van de haven. Weliswaar voorbereid op een soort alternatieve intocht toch nog even de motor geprobeerd, en natuurlijk, hij startte. Zonder 1 kuchje of misslag van dit eigenzinnig apparaat stuurde we de box in. Wij naar huis, de honden blij want die hadden gerekend op een nacht alleen zijn, en Kees-Willem gebeld om te zeggen dat we er op vrijdag vroeg uit moesten. Hij klonk zoals altijd, enthousiast.

Vrijdagochtend, Kees-Willem haalt mij op, in opperste stemming, we hebben er zin in (of is het aan?). Er volgde een voorspoedige rit van Aalsmeer naar Naarden. Al mijn bagage lag nog aan boord, Kees-Willem zijn bescheiden aantal valiezen aan boord gehesen evenals de extra foerage.

Ondanks de ochtenduren was het weer en de golven nauwelijks veranderd. Heerlijk. Hoe fijn ik dit ook vind ik moet wel liters zuurstof met geweld naar binnenzuigen onderwijl dat mijn ogen zich aan de horizon vastklampen, anders zou ik wel eens een pietsje misselijk kunnen worden. Een goede remedie is een gevulde maag, Kees-Willem staat al lang weer fluitend voor het fornuis voor redding te zorgen. Wat een bikkel.

Een kort onderonsje met de weergoden zorgt ervoor dat de wedstrijd iets wordt verlaat zodat we nog op tijd zijn voor het eerste startschot. Voordat dit klinkt maken we in de haven nog kennis met een zeer gezellige en sportieve club zeilers. We zijn ook nog enkele Marienholmzeilers tegengekomen (Ach je moet in zo’n verhaal wel eens een grapje maken).

De organisatie maakte een erg goede indruk op ons en dit werd alleen maar beter. Bedankt mensen, mutsje af.

Niet helemaal verstoken van enige theoretische kennis bleek de praktijk van het starten toch weer anders. We boekten per start vooruitgang met soms een uitschieter van een hele goede start. Maar ja, daarna moest je nog een hele wedstrijd varen. Grappig is dat je dan al snel steeds dezelfde boten om je heen treft. Tijdens een uitgebreid maal aan boord kwamen we er echter achter dat dit vooral vaak 26-ers waren. Ook kwamen we er achter dat het weerstype ook bepaalde met wie je om je heen lag. En soms bepaalden wij dat gewoon zelf. Om ons voor te bereiden op deze wedstrijd hadden we de spinnaker al een keer gehesen en nog niet eens met zulk zielig weer want we liepen gelijk boven de rompsnelheid! Nou dan hoef je het niet meer zo vaak te oefenen, toch? We waren wel heel secuur in het testen of alle vallen en schoten wel goed en soepel liepen. Dus toen op een goed moment Kees-Willem enthousiast brulde "hijsen!!!" trok ik met volle overtuiging aan de spinnakerval, geen weerstand, nog een ruk, weer geen weerstand! Oeps, dacht ik, dit was dus een test. Gevolg was wel dat de val halverwege de mast zat, ik was net 5 cm te laat gestopt met trekken. De bikkel ging de mast in, met gevaar voor eigen leven zwiepte hij van links naar rechts terwijl hij zijn hersenen pijnigde om een oplossing te bedenken hoe die 5 cm te overbruggen was. Eerlijk gezegd weet ik nog niet hoe hij het deed, het was alsof een soort alien zijn gewrichten dislockeerde om vervolgens met een elegant gebaar de sluiting en val van de spinnaker te pakken, omlaag zweefde naar het voordek en alles vlekkeloos in orde bracht. 3 seconden later stond de spinnaker in volle glorie en begonnen we aan een inhaalrace. Bij de boei haalde we een boot zonder spinnaker in en lieten de spinnaker staan, enthousiast op weg naar de volgende boot! Awel, in al mijn enthousiasme was ik vergeten dat de wind wel goed kan staan maar de schijnbare wind niet!

Ik had even mijn kans gehad, nu mocht Kees-Willem. Hij vroeg of ik mijn kussen bij me had. Ja, kussens genoeg (zoals reeds eerder besproken). Of ik uit zijn duffelbag de STEMPEL wilde pakken. Tja daar hadden we weer een probleem, wel een stempel maar geen stempelkussen. O grote oen die ik ben, thuis heb ik alle varianten van stempelkussens; grote , kleine, ronde, vierkante, uitgedroogde, rode, blauwe en witte inkt, zelfs nog zwarte. Ik was mijn stempelkussen dus vergeten. Wat nu.

Kees-Willem zei luchtig dat het niet uitmaakte en we zouden overgaan op plan B. We hebben ten slotte een archiefkast met plannen aan boord.

Het liet mij echter niet los, ik bleef maar piekeren hoe ik dit kon oplossen. Toen we ’s middags in de haven met onze buren, de familie Blusse, warme worst en bier uitwisselden, en me even liet afleiden door de vraag waar zij, na een dag zeilen, zulk heerlijk KOUD bier vandaan halen, borrelde de oplossing langzaam op. Uit onze immense voorraad voedsel haalde ik het juiste product tevoorschijn, heb dit zorgvuldig uitgeperst en vervolgens door 1 van onze vele kussens laten opnemen. Tijdens een slapeloos moment van 1 hele nacht ben ik met de stempel en het geïmproviseerde stempelkussen rondgegaan om vervolgens ons stempel op de wedstrijd te drukken.

Uiteraard zal ik u niet verklappen welk product ik hiervoor heb gebruikt, wel kan ik u zeggen dat onder bepaalde omstandigheden de stempel zich zal vertonen.

Tot slot wil ik u nog bedanken voor uw aandeel in dit heerlijke weekend maar tegelijk ook waarschuwen dat we volgend jaar misschien wel weer van de partij zijn.

Marcel Poortvliet

Zeilmaat van Kees-Willem Venema op de Hølm