Advertenties

Overzicht evenementen

No events

Foto galerij

DSCF9175.jpg

Introduction in English

gb20vlagwapperend engels

Verslagen evenementen

2001-08 NMV evenement Uitdam

NMV Evenement Uitdam 2001

 

Het weekend van 18 augustus begon voor zoon Roemer en mijzelf al op vrijdagochtend. Om de altijd weer terugkerende logistieke problemen die een dergelijk evenement met zich meebrengt, te omzeilen, werden we vroeg in de ochtend naar de thuishaven van de Sytske fan Warkum gebracht; niet Workum, maar de Kaag. Afvaart om 9.30 uur en als we de almanak mogen geloven, dan zullen we de tocht over de ringvaart, door Amsterdam naar Uitdam zonder al te veel brug- en sluisoponthoud kunnen volbrengen.

Het wordt een stralende dag en pas voor Amsterdam is de noodzaak aanwezig de mast te strijken (zie het artikel in de vorige Nieuwsbrief!) opdat we eenvoudig de A9 kunnen passeren en Amsterdam nog met daglicht kunnen ‘nemen’ (naar ik later in ‘Zeilen’ lees, is dit een wijs besluit, gelet op de gekraakte mast van een ongelukkige nachtelijke passant). We besluiten in Amsterdam te kiezen voor de wat minder bekende doorvaartroute over het (Zuider)Amstelkanaal, waarvan de kruiphoogte van 2,55 m net een decimeter ruimte laat voor ons tollende vaantje.

Amsterdam vanaf het water is en blijft toch altijd weer een aparte belevenis: oude grachtenpanden, de Montelbaantoren (door de lokale ingezetenen ook wel ‘malle Jacobus’ genoemd wegens z’n valse klokkenspel), de fraaie bruggen over, en de sluis in de Amstel. Prachtig!

En dan … het IJ. Niet iets om onder normale omstandigheden zenuwachtig van te worden, maar met gestreken en dus zwiepende mast op een weliswaar vastgesjorde schaar door onstuimige golven te dansen is voor mij voldoende om na de Oranjesluizen en Schellingwouderbrug opgelucht adem te halen als de 8-meterpaal weer rechtop staat.

Nu kan dan eindelijk het zeil erop en met een kalm gangetje kruisen we met een paar lange slagen naar Uitdam, waar we zeker niet als eerste arriveren om 19.00 uur. Na hernieuwde kennismaking laten we ons het tweepitsspiritusdiner goed smaken.

Tot mijn verrassing liggen er, als ik de volgende ochtend het slaperig hoofd door het luik steek, meer Marieholms dan de avond ervoor: de flauwe wind van de vorige dag resulteerde voor enkelen blijkbaar in een nachtelijke aankomst. In de loop van de ochtend druppelen nog enkele Marieholms binnen, waarvan één zelfs waarvan de schipper tot gisteren nog nooit van de NMV gehoord had, maar het gerucht voldoende vond om resoluut de koers te verleggen naar Uitdam. Welkom!

Tijdens de briefing worden de opstappers verdeeld en horen we dat we een rustige 3-4 Beaufort mogen verwachten. Start- en finishlijn voor de haven en via een, naar later blijkt voor mij volstrekt onvindbare, indewindse boei naar het Paard van Marken en idem retour. Halverwege worden we opgelopen door een fraaie Nordia, waarvan de schipper mij adviseert de fok iets door te zetten. De kalme zekerheid waarmee hij dit beweert, geeft mij een koffiebruin vermoeden en is voor mij voldoende om deze wijze raad op te volgen. De voorhoede is echter te ver voorop om nog te kunnen inlopen. In verband met de krappe bemanning en korte uitloop na de finish, besluit ik op het laatste voordewindse rak de spinnaker rustig in de zak te houden, zodat we als hekkensluiter over de lijn gaan, alwaar we te horen krijgen dat de volgende start al na zo’n twintig minuten valt. Dat is net voldoende voor ons om de schone kunst van het bijliggen uit te proberen. We liggen dermate stabiel dat we de tijd goed benutten met lunchen en aanverwante zaken, alsmede een peiling op de indewindse boei, opdat we die niet meer missen. 

Le Vanneau blijkt intussen ook gearriveerd en zal de Monsun vervangen tijdens de tweede wedstrijd. Ondanks de rust zijn we niet scherp genoeg tijdens de start en gaan we als laatste weg. Het is duidelijk dat deze tactische zet grote verwarring zaait in het veld, daar men niet meer instaat is mijn achterstand weg te werken, zodat we onze positie als hekkensluiter met succes weten te verdedigen. In combinatie met mijn vanochtend geconstateerde motorpech (sleuteltje vannacht in startslot laten zitten, dus accu te leeg) heeft dat als nadeel dat we zeilend de haven binnen moeten lopen om, onder het toeziend oog van alle aanwezige leden, zonder schade aan al onze Marieholms aan te meren. 

Het diner is met zoveel Marieholmfans een gezellige aangelegenheid. We krijgen de gelegenheid even met de (niet zo toevallig) aldaar aanwezige ex-voorzitter van de gewezen IF-club te praten, die inderdaad in het bezit is van een Nordia. Hij is zeer geïnteresseerd en denkt met enig jeugdsentiment terug aan zijn Marieholmtijd. Vol enthousiasme stelt hij de prijs beschikbaar voor de winnaar van dit evenement: een baal donkerbruine koffie. Namens de club: Willem Kruise, bedankt! 

Na het eten is men dermate rozig dat het idee voor de nachtelijke puzzeltocht wordt uitgesteld tot een volgende keer. Velen keren terug naar boot & bed en gaan onder zeil. 

Na een koude nacht met veel onweer en regen, blijkt dat (1) onze accu weer is bijgeladen (met dank aan Jos en Frank) en (2) het weer is omgeslagen: er staat een flinke wind van zo’n 5-6 Beaufort uit zuidelijke richting, zodat een lange baan uitgezet wordt naar een zuidelijke boei zowat op het Buiten-IJ. Dit resulteert in een indewinds rak, waar het er met deze wind en golfslag ruig aan toe zal gaan, gevolgd door een retourslag voor het lapje. Nadat Roemer en ik de haven uit komen, besluit ik toch maar een rif te steken en dat is dus flink doorwerken om nog op tijd bij de start te verschijnen. Het lukt nog net. Roemer houdt het roer, maar blijkt onvoldoende lichaamslengte te hebben om zich met de korte steile golfslag die het IJsselmeer eigen is, goed schrap te kunnen zetten. Ik neem het van hem over, maar kom handen en kracht tekort om op het kruisrak goed mee te kunnen komen. We besluiten dus maar de wedstrijd te lossen en een halfwindse koers voor te liggen. Zo krijgen we de gelegenheid voor het thuisfront wat ‘impressive’ beeldmateriaal te schieten, zodat we bewijsmateriaal krijgen om onze status te kunnen verhogen naar ‘stoere zeebonk’. 

We wachten rustig af tot de overgebleven vijf schepen de finish bereiken en zijn getuige van het gevecht tussen de nummers 1 en 2, respectievelijk de Skår en de Aniene, gevolgd door de nummers 3, 4 en 5: de Skid, de Maverick en Le Vanneau. Tot mijn genoegen zie ik voldoende kopij langs varen voor de rubriek ‘What’s in a name’! 

Na enig gepuzzel en navragen krijgt het eindklassement een gedeelde eerste en tweede plaats. Ondanks dat de baal koffie natuurlijk deelbaar is, besluiten we dat deze prijs in handen valt van de Skår van Henri Rots, omdat de andere kandidaat, Frank Jurgens, deze in zijn rol als gastheer niet wil ontvangen. 

Hierna wordt het voor velen tijd om de boot naar de thuishaven te brengen. Enkelen, onder wie Frank en ik, besluiten onze boten toe te vertrouwen aan de goede zorgen van de havenmeester van Uitdam. Om te stellen dat hiermee de logistieke problemen geheel uit de wereld waren, is wat overdreven, maar het gaf ons wel het excuus later nogmaals het Markermeer te bezeilen alvorens weer de koers te verleggen naar de Kaag. 

Paul Brandt