Advertenties

Friesland Zeilen

Overzicht evenementen

No events

Foto galerij

KlaasWiersmaIMGL1038.jpg

Introduction in English

gb20vlagwapperend engels

Verslagen evenementen

2009-08 zomerevenement Edam

Marieholmkampioenschap Edam 2009

Klik hier voor de foto's

Daags na het evenement in Edam kreeg ik het verzoek om een stukje te schrijven over de gebeurtenissen. Natuurlijk wilde ik dat, want wat wàs het leuk!

Heenreis
In 2006 deed ik voor het eerst mee. Een klein jaar nadat ik mijn IF gekocht had. Nu in 2009 had ik tijd om voor de tweede keer mee te doen. Al maanden had ik uitgekeken naar het evenement want na de eerste keer hadden mijn zeilmaatje Jan en ik ons voorgenomen dat het de volgende keer beter moest, dus nu zou het gebeuren!
We waren er in 2006 al snel achter dat we een spi moesten aanschaffen om een kans te maken op een goede eindklassering. Het ding was er echter na drie jaar nog steeds niet en helaas werd een paar weken voor de wedstrijd mijn buitenboordmotor gestolen dus het budget voor dit jaar was alweer op.
Op donderdagochtend vroeg (13 augustus) was het dan eindelijk zover. Vertrek om acht uur vanaf mijn ligplaats aan de Loosdrechtse Plassen. De boot in showroom conditie, zonnetje aan de hemel, in een paar minuten door de eerste sluis. Geen vuiltje aan de lucht, zo leek het. Bij de eerste van de acht bruggen die de Vecht kruisen was het tamelijk druk voor het vroege tijdstip. De brug was dicht en kon niet meer open, zo vertelde men, maar de monteur was al onderweg en zou binnen een half uur arriveren. Na ruim anderhalf uur was het kreng nog steeds omlaag en mijn bloeddruk inmiddels flink omhoog. Als je namelijk niet op tijd bij de laatste brug, die van de A1, bent dan lig je zo maar 4 tot 5 uur te wachten. Edam zou in dat geval niet meer te halen zijn.
Dan maar de mast naar beneden. Met de goede instructie, die volgens mij ergens op de site van de vereniging te vinden is, was de klus in 20 minuten geklaard. In korte tijd naar Muiden gevaren waar we de mast weer “even” zouden zetten. Ik gebruik altijd de giek als hefboom en dat gaat prima als je maar niet vergeet de zijwaartse slingerbeweging te beperken want dan breekt het lummelbeslag van de giek. Je raad het al… Gelukkig dat er een mastenmaker in Muiden is die de boel in een uur tijd repareerde. ’s Avond om 20:00 toch nog in Edam aangekomen. De bewuste brug bleek achteraf de hele dag gestremd.

De eerste wedstrijddag
De eerste dag zouden er drie wedstrijdjes gevaren worden. Na het palaver en de koffie vertrok de hele vloot op tijd naar het open water. We keken en genoten van alle mooie scheepjes en probeerden alvast een inschatting van onze kansen te maken. In tegenstelling tot onze eerste keer hadden we alle overbodige spullen aan de wal gelaten. Dit zou toch alvast het eerste voordeel opleveren.
Natuurlijk hielden we in de aanloop naar de start de gevreesde Hanz Zwart met zijn Mission IF Possible goed in de gaten maar ook “De Friezen” met hun “Snygg Tjey”  zagen er uit als serieuze kerels waar rekening mee gehouden moest worden. En dan heb ik het nog niet over de wolven in hun M26-schaapskleren. Wat te denken van de altijd slim varende Romke en Rita of Michel Zandbergen met zijn reusachtige spinnaker. Nee, “this ain’t gonna be a picknick” maar een serieuze wedstrijd.
De eerste start verliep een beetje zenuwachtig. Een aantal schippers probeerde toch zo dicht mogelijk tegen de startlijn aan te liggen op het moment dat het startschot valt. Het gevolg is dat er geknepen wordt en dat er verschillende schepen stil komen te liggen op/of net voor de start de startlijn. Als onervaren wedstrijdzeiler deed ik hier volop aan mee, met als gevolg dat ervaren rotten je keihard voorbij komen tijdens de start. Gelukkig dat mijn scheepje het aardig doet tijdens de aan-de-windse rakken zodat we de slechte start konden goedmaken. Dit zal ongetwijfeld met het nieuwe grootzeil te maken hebben.
De tweede race lachte het geluk ons helemaal toe. De bovenboei werd tijdens de wedstrijd verlegd waardoor een groot deel van het veld, wat ruim voor ons lag, ineens de verkeerde kant aan het opvaren was. Wij volgen simpelweg het rubberbootje met boei en lagen plotseling weer tweede.
In race drie kregen “de Friezen” de smaak te pakken en wisten vlak achter Hanz te eindigen. De meest verrassende deelnemer in deze race was de plotseling als derde eindigende Frank van Krimpen. Was hij in de eerste twee races nog zo goed als onzichtbaar, in deze derde race bleek hij het meest belovende jonge talent van de dag. Hij heeft hiervoor ook terecht een dagprijs gewonnen die hem, vergezeld van drie dikke zoenen van Sietske, in het clubhuis overhandigd werd.
Omdat het allemaal zo lekker ging besloot de wedstrijdleiding er na drie races een vierde tegenaan te gooien. Het verloop hiervan ging een beetje moeizaam. Niet alleen moesten de blikken bier en plakken worst weer snel terug de kajuit in, ook de wind had er genoeg van die dag. Er werd gemiddeld zon 25% langer gezeild over de zelfde baan. Wat wel duidelijk werd is dat er met weinig wind duidelijk voordeel gehaald kan worden uit een spinnaker.

Tweede wedstrijddag
Voorzichtig draaide ik me om in de nog vroege ochtend van dag twee. Het tikken van stagen op de masten in de haven van Edam klonk me als muziek in de oren. Jimi Hendrix moet in 1967 hetzelfde gehoord hebben toen hij, hoe toepasselijk, “Wind cries Mary” schreef. De wind zou volgens de voorspellingen aantrekken tot ruim twintig knopen. Ideaal weer dus voor onze raspaardjes. Opnieuw zouden er die dag vier wedstrijden gevaren worden. Geen ingewikkelde races maar simpelweg kruisen naar de bovenboei en voor de wind naar de benedenboei. De wind zette nog voor de start zodanig door dat we besloten de kruisfok van 10 vierkante meter te hijsen. Iets wat de meeste van ons deden behalve “de Friezen”. Tja, als je aken en skûtsjes gewend bent dan is zo’n IF-je natuurlijk kinderspeelgoed.
Met de stevige wind werd ook meteen duidelijk dat de M26-ers relatief sneller gingen varen. Dit leverde bij de boeien een mooi compact veld op waarbij het zelfs een beetje dringen werd. Spinnakeren werd bij deze wind een echte kunst waarbij kleine foutjes direct werden afgestraft. Het heeft trouwens weinig zin het ding te hijsen als je zonder ook de rompsnelheid haalt, tenzij het doet voor de kick natuurlijk.
In de vierde en laatste wedstrijd trok de wind in vlagen aan tot zo’n 25 knopen. Te veel voor mijn oude fok die ruim een halve meter inscheurde. Ik was overigens niet de enige met lichte schade. In het heetst van de strijd, want er werd niet kinderachtig gezeild, sneuvelde er meer materieel. Geen masten overboord of dat soort werk maar lichte schade omdat je in een normale situatie al een rifje zou steken.
Toen ik met een biertje in de hand en een gloeiende kop zat na te genieten in het clubhuis was daar plotseling tot mijn stomme verbazing de dagprijs. Lof hiervoor gaat uit naar mijn maatje Jan die het grootste deel van de dag aan het roer had gezeten.

Dag drie: “de brainrace”
Nog maar net wakker en er werd al een beroep gedaan op mijn “brains”. Ik moet bekennen dat denken, zeker ’s ochtends, niet tot mijn grootste vaardigheden behoort. Er stond voor die dag één wedstrijd op het programma. De bedoeling was om de race, hoe dan ook, te finishen om precies 14:00 . Hierbij moest je voor jezelf de starttijd berekenen. De gegevens die bekend werden gemaakt waren: lengte van de baan, positie van de drie boeien, en de restrictie om niet vóór 11:00 te starten. Het schip met de kortste zeiltijd (na rating) zou winnen. Eerder finishen had geen zin omdat er werd afgerond naar 14:00 uur en later eindigen werd bestraft met verdubbeling of verdrievoudiging van de extra tijd.
Met inzet van GPS, rekenmachine, goniometrie en een scheutje boerenverstand kwamen we tot drie scenario’s, afhankelijk van de windsterkte. Het leuke was dat de wind vlak voor de start steeds harder werd zodat we op het laatste moment moesten schakelen tussen de drie berekende starttijden. Daarnaast ontstond er een soort van psychologische oorlogvoering tussen de hoger geklasseerde schepen: wie durfde het laatst te vertrekken? Geholpen door een lekker aantrekkend windje legden we, net als anderen, de baan toch nog sneller af dan het berekende “snelle” scenario. Zo blijft een Marieholm je tenslotte positief verrassen.
Hanz Zwart bleek ook in deze negende race de beste zeiler zodat hij soeverein als eerste eindigde in het eindklassement.

Het kampioenschap 2009 was er één om nooit te vergeten: sportiviteit, gezelligheid en het mooiste zeilweer wat je je kunt voorstellen.

Volgend jaar zal het kampioenschap voor de tiende keer gehouden worden. Ik hoop er zeker weer bij te kunnen zijn.

Age Smit